در منابع اهل سنت نيز ، از چندين نفر از صحابه و تابعين و گاهى هر كدام با چند طريق نقل شده است ؛ در برخى از اين منابع ، أسانيد و طرق گوناگون نقل اين حادثه بالغ بر 26 طريق مىشود . « 1 » از جمله افراد از صحابه كه اين حادثه را نقل كرده‌اند عبارتند از : « امام على عليه السّلام » ، « 2 » « عبد اللّه بن عباس » ، « 3 » « ابو رافع مدنى » ، « 4 » « عمار

--> طاهرين عليهم السّلام امام على ، امام حسين ، علىّ بن الحسين ، محمد بن على الباقر ، جعفر بن محمد الصادق ، علىّ بن موسى الرضا و أبو محمد العسكرى عليهم السّلام نقل شده است . ر . ك : بحار الانوار ، ج 35 ، ص 183 - 206 ؛ البرهان في تفسير القرآن ، ج 1 ، ص 479 - 485 ؛ محمد رضا القمى المشهدى ، كنز الدقائق ، ج 4 ، ص 144 - 154 ؛ شيخ حسين راضى ، الهوامش التحقيقية ( پيوست كتاب المراجعات ) ، ص 383 ، 384 ؛ على ابن طاووس ، در كتاب سعد السعود ، ص 192 مىگويد : « در كتاب تفسير محمد بن العباس بن على ابن مروان ، ديدم نزول اين آيه را درباره امام على از نود طريق آورده است . » ؛ محمد ابن شهرآشوب ، مناقب آل ابى طالب ، وى پس از آنكه مىگويد : اجماع امت بر نزول اين آيات درباره امام على عليه السّلام است ، به معرفى دهها منبع از شيعه و سنى مىپردازد كه به ذكر اين رخداد پرداخته‌اند و آنگاه اشعارى كه در اين باره سروده‌اند نقل مىكند . ج 3 ، ص 5 - 14 . ( 1 ) . شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 209 - 248 . ( 2 ) . ر . ك : شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 226 ؛ ابو عبد اللّه حاكم نيشابورى ، معرفة علوم الحديث ، ص 102 ؛ على ابن عساكر ، تاريخ مدينة دمشق ( به تحقيق محمد باقر محمودى ) ، ج 2 ، ص 409 ، رقم 915 ؛ موفق خوارزمى ، المناقب ، ص 264 ؛ ابن مردويه ، احمد و أبو الشيخ ، به نقل از در المنثور ، ج 3 ، ص 106 و اسماعيل ابن كثير ، البداية و النهاية ، ج 7 ، ص 357 . ( 3 ) . ر . ك : شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 232 - 240 ( وى با 6 طريق اين رويداد را از ابن عباس نقل كرده است ) ؛ سمرقندى ، نصر ( م / 375 ق . ) ، تفسير السمرقندى ، ج 1 ، ص 445 ؛ در المنثور ، ج 3 ، 104 ، 105 وى به نقل از خطيب بغدادى ( از كتاب المتفق و المختلف ) و عبد الرزاق ( ابى بكر م / 211 ق ) و أبو الشيخ ( الهنائىّ الهمدانى ، گفته شده نام او حيوان بن خالد است . وى از تابعين و مورد وثوق دانشمندان رجال مىباشد . ر . ك : يوسف مزّى ، تهذيب الكمال ، ج 33 ، ص 411 ، رقم ترجمة 7432 ) و عبد ابن حميد ( ابو محمد . م / 294 ق ) و ابن مردويه ( احمد م / 410 ق ) و ابن جرير طبرى ( محمد م / 310 ) هر كدام با سندهاى خود ، اين حادثه را نقل كرده است . و نيز : اسماعيل ابن كثير ، تفسير القرآن العظيم ، ج 2 ، ص 71 ؛ موفّق خوارزمى ، المناقب ، ص 264 ؛ احمد ، واحدى ، اسباب نزول القرآن ، ص 202 ؛ جلال الدين سيوطى ، لباب النقول في اسباب النزول ، ص 148 ؛ مفاتيح الغيب ( تفسير الكبير ) ، ج 12 ، ص 26 ( با تعبير روى عن ابن عباس ، از ابن عباس روايت شده . . . ) ؛ احمد بلاذرى ، انساب الاشراف ( به تحقيق محمودى ، محمد باقر ) ، ج 1 ، ص 59 ح 155 . ( 4 ) . ر . ك : سليمان طبرانى ( م / 360 ق ) ، المعجم الكبير ، ج 1 ، ص 320 ، 321 ، ح 955 و نيز به نقل از او :